با محمّد باقر بهاری اشتباه نشود.
تصویری قدیمی از شیخمحمد بهاری
شیخ محمد بهاری از علماء و عرفاء معاصر شیعه است.
شیخ محمد بهاری فرزند میرزامحمد در سال ۱۲۶۵قمری (۱۲۲۸ خورشیدی) در شهر بهار چشم به جهان گشود. شیخ محمد در سیودو سالگی با اخذ درجهٔ اجتهاد به نجف اشرف عازم شد. وی در نجف از همراهان آخوند ملا حسینقلی همدانی گردید و تا پایان حیات ملاحسینقلی همراه وی بود. شیخ محمد در اواخر عمر به زادگاهش بهار برگشت و در سال ۱۳۲۵ قمری (۱۲۸۶ خورشیدی) چشم از جهان فروبست.[۱]
اساتید[
مرحوم ملاجعفر
میرزا محمود بروجردی (عموی پدر آیتالله بروجردی)
ملا حسینقلی همدانی
شاگردان[
شیخ لطیف بهاری
سید علی قاضی
نمونهای از اشعار[]
شیخ بهاری در کتاب تذکرةالمتقین گفتهاست:
دؤنیاده حق سنی منه ورسین، جزا گؤنؤ قوی ایلهسین بهشتده غلمان مضایقه
من دین و دل نه نوعیله سندن اسیرگهییم ترسایه دینین اتمهدی صنعان مضایقه
یعنی: خدا در دنیا تو را به من عطا کند. بگذار در روز جزا غلمان (کنایه از نعمات بهشتی) در بهشت التفات خود را از ما مضایقه کند. من چگونه دین و دلم را از تو دریغ کنم؛ در حالی که شیخ صنعان دینش را (از یک دختر) دریغ نداشت.[۲]
بیت ذیل نیز منسوب به اوست:
زاهد منی آللاتمه اُ دؤنیاده اُت اُلمز اُنلار کی یانَرلر، اُتی بوردن آپارَرلر
یعنی: ای زاهد مرا فریب مده، در آن دنیا (قیامت) آتشی نخواهد بود؛ (بلکه) کسانی که (در آتش دوزخ) میسوزند، آتش را از اینجا (با خود) میبرند.
منابع[]
گلشن ابرار/جلد ۳
مقدمه تذکرةالمتقین
تاریخ حکماء و عرفای متأخر
1.Jump up ↑ مقدمه کتاب تذکرةالمتقین، محمد بهاری همدانی، انتشارات نهاوندی، ۱۳۷۵
2.Jump up ↑ هفتهنامهٔ سینا ویژه کنگرهٔ آیتالله شیخ محمد بهاری (۳۰آبان۸۷)